ມະຫາວານອນຊາດົກ

ໃນສະໄໝທີ່ພຣະໂພທິສັດກຳລັງບຳເພັນບາຣະມີ ເພື່ອເປັນພຣະສັມມາສັມພຸດທະເຈົ້າ ໄດ້ມີເລື່ອງລາວໃນຊາດກ່ອນທີ່ໜ້າປະທັບໃຈໜຶ່ງ ທີ່ຊື່ວ່າ ມະຫາວານອນຊາດົກ. ເປັນເລື່ອງຂອງລີງໂຕໃຫຍ່ຜູ້ກ້າຫານ ແລະ ເສຍສະລະ.

ດົນນານມາແລ້ວ, ຢູ່ໃນປ່າຫິມະວັນ, ໄດ້ມີຝູງລີງອາໄສຢູ່. ຝູງລີງນີ້ມີລີງໂຕໜຶ່ງຊື່ວ່າ ມະຫາວານອນ. ມະຫາວານອນເປັນລີງທີ່ແຂງແຮງ, ສະຫຼາດ ແລະ ມີຄວາມກ້າຫານຍິ່ງກວ່າລີງທັງປວງ. ມັນໄດ້ເປັນຫົວໜ້າຝູງ ແລະ ໄດ້ດູແລລູກຝູງໃຫ້ປອດໄພ.

ມື້ໜຶ່ງ, ໄດ້ເກີດໄຟໄໝ້ປ່າຢ່າງຮຸນແຮງ. ໄຟໄດ້ລາມໄປຢ່າງໄວວາ, ເຮັດໃຫ້ຝູງລີງຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ. ພວກມັນແລ່ນໜີຢ່າງສັບສົນ, ແຕ່ກໍບໍ່ຮູ້ຈະໄປທາງໃດ. ມະຫາວານອນເຫັນດັ່ງນັ້ນ ກໍຄິດວິທີຊ່ວຍຝູງ.

ມັນໄດ້ໂດດຂຶ້ນໄປເທິງຕົ້ນໄມ້ສູງ ແລະ ໄດ້ເອົາກິ່ງໄມ້ແຫ້ງມາຈັບໄວ້. ຈາກນັ້ນ, ມັນໄດ້ໂດດໄປຍັງຕົ້ນໄມ້ອີກຕົ້ນໜຶ່ງ, ແລະ ໂດດຕໍ່ໄປເລື້ອຍໆ, ດ້ວຍການໃຊ້ກິ່ງໄມ້ທີ່ຈັບໄວ້ນັ້ນ ເປັນຄືກັບຂົວເພື່ອຂ້າມຜ່ານໄຟ. ດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄວາມສະຫຼາດ, ມະຫາວານອນໄດ້ນຳພາຝູງລີງຂ້າມຜ່ານໄຟໄປສູ່ທີ່ປອດໄພ.

ເມື່ອໄຟໄດ້ດັບລົງ, ຝູງລີງກໍຮູ້ສຶກຊົບຊຶ້ງໃຈໃນຄວາມເສຍສະລະຂອງມະຫາວານອນ. ພວກມັນໄດ້ຂອບໃຈມັນ ແລະ ໄດ້ຍົກຍ້ອງມັນໃນຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄວາມເມດຕາ. ມະຫາວານອນໄດ້ສອນໃຫ້ຝູງຮູ້ວ່າ, ເມື່ອມີອັນຕະລາຍ, ຄວາມສາມັກຄີ ແລະ ຄວາມເສຍສະລະນັ້ນ ສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້.